تقوا و روح پرهيزگارى و احساس مسئوليت در برابر فرمانهاى الهى چيزى است كه كانون آن قلب و روح آدمى است ، و از آنجا است كه به جسم سرايت مىكند ، لذا مىتوان گفت كه احترام و بزرگداشت شعائر الهى از نشانه‌هاى تقواى دل است ( 1 ) . در حديثى از پيامبر گرامى اسلام ص مىخوانيم كه اشاره به سينه مبارك خود كرد و فرمود التقوى هاهنا : « حقيقت تقوا اينجا است » ! ( تفسير قرطبى جلد 7 صفحه 4448 › . از بعضى از روايات چنين استفاده مىشود كه گروهى از مسلمانان عقيده داشتند هنگامى كه شترى يا يكى ديگر از چهار پايان به عنوان قربانى تعيين مىشد و از راههاى دور و نزديك آن را با خود به سوى احرامگاه ، و از آنجا به سوى سرزمين مكه مىآوردند ، نبايد بر آن مركب سوار شد ، و نبايد شير آن را بدوشند و از آن استفاده كنند ، و به كلى آن را از خود جدا مىپنداشتند ، قرآن اين تفكر خرافى را نفى كرده ، مىگويد : « از براى شما در اين حيوانات قربانى منافع و سودهايى است تا زمان معين ( يعنى تا روز ذبح آنها ) فرا رسد » ( * ( لَكُمْ فِيها مَنافِعُ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى ) * ) . در حديثى مىخوانيم كه پيامبر اسلام ص در طريق مكه از كنار مردى عبور كرد كه با نهايت زحمت گام بر مىداشت در حالى كه شترى همراه داشت و كسى بر آن سوار نبود ، پيامبر ص فرمود : اركبها : « سوار بر آن شو » !

--> ( 1 ) از نظر اينكه بايد ميان « شرط » و « جزا » ارتباطى وجود داشته باشد و هر دو حكم بر يك موضوع قرار گيرد در آيه فوق محذوفى وجود دارد و در تقدير چنين بوده : * ( وَمَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّه ) * فان تعظيمها * ( مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ ) * اين احتمال نيز قريب به نظر مىرسد كه جزا به كلى محذوف باشد و جمله « * ( فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى ) * » علتى است كه جانشين معلول شده و در تقدير چنين بوده : * ( وَمَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّه ) * فهو خير له فان تعظيمها * ( مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ ) * .